Een tam weekje Su...

Eigenlijk gebeurd er niet veel spannends in de tweede week. Dagelijks staan we rond zes uur 's morgens op wanneer de zon nog niet op is en het nog lekker koel is. We doen wat werk totdat de zon hoog staat en douchen en ontbijten dan. Dat is weliswaar een wat laat ontbijt, maar vroeger krijgen we simpelweg nog niet veel weg. 

Na twaalven is het simpelweg te warm om nog buiten te klussen. We pakken de middag dan ook als gelegenheid om een stukje te 'wandelen' (voor wie het niet meer weet; een stukje autorijden dus). Meestal is het Paramaribo waar we neerstrijken. 

Eén dag lopen we door het 'koloniale Paramaribo', rondom fort Zeelandia (helaas al gesloten als wij aankomen) en de verschillende koloniale panden (die dus in veel gevallen in verval zijn geraakt). Palmentuin en het Onafhankelijksplein, waar ook het presidentieel paleis staat. 

Onafhankelijkheidsplein en presidentieel paleis
bron: https://www.reisverslagen.net/images/stories/Amerika/Suriname/Plein.JPG

We eten een ijsje bij een ijssalon dat vlakbij hotel Torarica ligt. Eigenlijk te warm om buiten te zitten, maar die airconditioning binnen is uiteindelijk ook 'killing' (vooral als je daarna weer naar buiten moet). Manlief en ik hebben inmiddels er voor gekozen om zo min mogelijk 'airco' te gebruiken en gewoon te wennen aan het tempo én temperatuur van Su. Safri, Safri.

Eén middag bezoeken we - vrij laat- de Hermitage mall. Dit is een winkelcentrum dat bekend staat om het wat luxere aanbod. We ontdekken in ieder geval een goede bakker; Hollandia. Die vele malen beter brood heeft dan het gewone fabrieksbrood van Fernandez. Er zit - grappig- ook een 'DA' drogisterij, waar we een nieuwe voorraad anti-muggenlotion inslaan. Verder is het niet écht mijn ding qua winkels, al spotten we er ook een mcDonalds en een soort KFC-achtig restaurant genaamd 'Popeyes'. We besluiten een hapje te doen bij de mcDonalds - mede gemotiveerd door een inmense regen- en onweersbui die overtrekt- en ontdekken een nieuwe dimensie van fast-food; de slow-food variant. Het duurt ongeveer 5 minuten om te kunnen bestellen en vervolgens bijna 20 (!!) minuten om 1 hamburger, 1 frietje, 1 frisdrank, 1 mcNuggets en 1 mango smoothie overhandigd te krijgen. Ieder dingetje dat gemaakt moet worden, wordt per stapje - lijkt het- naar een volgende medewerker/ster doorgegeven totdat het uiteindelijk op het dienblad gezet wordt.

Een andere middag geef ik toe aan mijn 'supermarkt tick' en bezoeken we dé luxe supermarkt van Paramaribo: Choi's op de Tweekinderenweg. Een supernette zaak met superbeleefd personeel en een waanzinnig assortiment van zowel high-end Nederlandse als Amerikaanse producten. De prijsstelling is gelijk aan de Albert Heijn in Nederland (je betaald dus voor hetzelfde mandje boodschappen hetzelfde bij de AH in Nederland, wat voor Su-begrippen echt peperduur is (terwijl Peper hier weer niet zo duur is ;-))). Maar wat een luilekkerland voor de supermarkt-addict. En als klap op de vuurpijl worden je boodschappen keurig eerst vanuit je wagentje op de band gezet, daarna ingepakt en vervolgens in je auto ingeladen door iemand die voor jou tevens de tassen heeft ingeruimd. Waar ik me overigens wel weer een beetje ongemakkelijk bij voel.

Een échte luxe is dat dinsdag eindelijk het zwembad gereed is. Aan het einde van de middag, vlak voordat de schemering valt, plonzen we beiden in het bad. De eerste keer is wel schrikken. We verwachten eigenlijk dat het water koud is; het komt immers zo uit de kraan en het bad heeft geen verwarmingselement. Daarentegen blijkt het water 40 graden te zijn als we op de thermometer kijken. Dat verwacht je dan weer niet... en ik bedenk me dat de 'solar afdekhoes' om het water niet te veel af te laten koelen in de nacht en overdag het water te laten opwarmen niet de meest briljante aankoop is geweest die ik tot nu toe gedaan heb.


Aan het einde van de week hebben we een behoorlijke waslijst aan klusjes gedaan. Manlief heeft de tuin voor een groot deel ontruimd van onkruid en een groot deel van 'het rommelkamertje' geruimd, incluis enkele gemummificeerde vleermuizen. Ik heb zelf alle scheuren en gaten geplamuurd, geschuurd en al twee kanten voorzien van een primerlaag en één kant is geschilderd met de lichtblauwe latex. Helaas komt 'aannemer Roedijk' tot twee maal toe niet opdagen op het beloofde tijdstip om de deur te installeren. Het enige dat ik van hem krijg zijn smoesjes als 'De lasser is ziek', 'het ijzer is toch niet goed' en weet ik niet allemaal. We gaan er maar van uit dat 'Roedijk' een oplichter is en zich niet meer zal laten zien (wat later ook juist blijkt te zijn). Maar hoewel we de 'deur' dan maar provisorisch met een ladder en een ijzeren staaf barricaderen, begint er zowaar al uit te zien als een net huis!

Het huis begint er al aardig goed uit te zien, dit is het resultaat aan het einde van de vakantie overigens...

Live Discovery

Op maandag besluiten manlief en ik eerst grind te gaan kopen voor 'tegen het huis aan'. De regens spatten het zand ontzettend op het huis en doordat het zand gelig is, krijgt het huis ook een vieze gelige kleur aan de onderzijde. Bovendien dient het grind als 'stille waakhond'; je kunt er onmogelijk over heen lopen (en dus rond het huis sluipen) zonder dat je het hoort.

We bestellen 6 kuub bij Kuldipsingh en rekenen af. De vracht wordt in twee keer geleverd in een klein truckje, want een grote kan bij ons niet komen. We denken dat het wel even zal duren voor het geleverd wordt, maar we zijn blij dat we niet tussendoor boodschappen zijn gaan doen, want nog geen tien minuten nadat we thuis zijn, rijdt het eerste truckje al het pad op, lost de lading en gaat gelijk de tweede halen. Als we de berg grind bekijken, hebben we (manlief vrees ik) wel wat te doen nog. 

Daarna besluiten we richting Moengo te rijden, vér voordat we daar zijn, wel ruim voorbij Tamanredjo keren we echter al om. Het is één lange rechte weg en het is een bloedhete dag, de thermometer bij 'Kuldipsingh' gaf 37 graden aan.... Bovendien is het verder dan we van te voren hadden ingeschat. 

De weg er naar toe is van prima kwaliteit, maar echt opschieten doet het niet en in Suriname zijn ook niet veel terrasjes - behalve in Paramaribo zelf- waar je even een relaxte pauze kunt nemen en als er één ding is dat je beter niet kunt doen in Suriname is even langs de weg stoppen en in de berm relaxen. De kranten staan dagelijks vol berichten van mensen die beroofd worden. 

Op de weg terug gaat de telefoon. Het is het postbedrijf en ze willen de doos graag bezorgen. Ik spreek met hen af dat ze na drieën terecht kunnen en leg hen uit waar ze moeten zijn. Ik zie er naar uit mijn spulletjes te ontvangen! 
De afgelopen maanden heb ik behoorlijk wat bijelkaar verzameld (lees ook: "verzamelwoede-en-harinkjes")  en ik kan niet wachten om het huis wat huiselijker te maken, naast dat ook onze goede werkhandschoenen én laarzen in de doos zitten, maar nóg meer kijk ik uit naar het zwembad, zeker met dit warme weer!

Uiteraard staat de bezorger bij het andere huis met hetzelfde adres. Na wel drie keer uitleggen, heel wat heen-en-weer bellen en uiteindelijk maar langs de hoofdweg staan om aan te geven waar hij moet zijn, hobbelt het busje het perceel op en kunnen we even daarna aan het uitpakken.

Hij staat, maar moet nog wel 'even' vol

Manlief begint gelijk aan het opzetten van het zwembad, al zal het zeker nog anderhalve dag duren voordat we daarna er in kunnen, want met bijna 2000(!) liter water dat uit een lullig tuinslangetje moet komen waar bijna geen waterdruk op staat duurt het even voor hij vol is. 

Ik ben ondertussen verwoed bezig om een schoenenrek in elkaar te zetten, lampjes in de keuken (op batterijen), kussens op de bank en wat nog niet meer neer te zetten en te leggen. Als de schemering invalt staat het bad, loopt het water en is de kamer een stuk huiselijker. 

Grappig genoeg heeft Streepie besloten dat het goed toeven is onder de auto en ze is dan ook alles aan het gadeslaan vanonder de achterbumper. Ze vindt het bad volgens mij maar vreemd.

We zitten na gedane arbeid, beiden tevreden op de veranda en kijken hoe de vleermuizen uitvliegen, die blijkbaar hun huis hebben onder ons dak, al zijn we ons ook al een aantal malen een hoedje geschrokken als er een exemplaar door het huis vliegt. In eerste instantie was mijn reactie dat ze weg moesten, bang voor hondsdolheid. In tweede instantie besef ik me dat ik ongetwijfeld overdrijf. Ze vangen namelijk ook een hoop vliegend ongedierte en we nemen de 'ongemakken' van de diertjes (ze laten hier en daar nog wel wat achter en het schrikken) dan ook graag voor lief, bovendien vinden we het reuze gaaf dat we 'live Discovery' hebben zo op onze veranda...

Vanzelfsprekend?

In de afgelopen maanden ben ik gaan beseffen hoeveel ik vanzelfsprekend vind en hoe goed dingen eigenlijk geregeld zijn in dat kleine landje dat Nederland heet. Als onderdaan van "mopper-en-klaag-natie numero uno", vergeet je dit al snel, maar als je te maken hebt met een ander land, andere cultuur en normen- en waarden, dan merk je - ik althans wel- hoe goed we het in Nederland voorelkaar hebben.

Het begon met het aantrekken van een aannemer. Na de roof in maart besloot ik dat het wijs zou zijn om diefijzer aan te laten leggen om de veranda heen van 'het huis'. Helaas super ontsierend en het is alsof je in een kooitje zit als je buiten wilt zitten, maar helaas ook heel erg noodzakelijk. Zo is het heel vanzelfsprekend, dat we in Nederland gerust 's avonds in onze tuin de barbeque ontsteken en lang genieten van een zwoele zomeravond. In Suriname heb je grote kans dat je wordt overvallen als je dat niet op een beschermd perceel of achter diefijzer doet. 

Ik had me eerst goed ingelezen. In Suriname is - dat is dan wel weer lekker- 'facebook-dataverkeer' bij Digicel gratis. Veel bedrijven hebben dan ook geen gewone website, maar staan op Facebook. Ik heb weet- ik-niet-hoeveel van die pagina's bekeken en voornamelijk ook gekeken naar Nederlanders die in Suriname goede ervaring hadden met een aannemer. Zo kwam ik bij ene Roedijk uit. Prima offerte (beetje hoog arbeidsloon maar ach) en het ging voorspoedig. Ijzer zat er - dacht ik- prima op.
Mijnheer Kibrifasi zegt dan ook op een gegeven moment dat het spul klaar is en ik betaal de laatste termijn. Toen begon de ellende. Laswerk bleek amateuristisch en de voordeur sluit niet goed. Deur meegenomen door Roedijk. Zogezegd heeft ie het gerepareerd, afspraken maken en maar niet nakomen, weer bellen, weer niet nakomen etc. etc.  Ik wacht ik nu nog steeds op die deur. Tijdens de vakantie hebben we het geheel dichtgemaakt zo goed het kon met een ladder en wat ijzeren staven, anders zit je nog niet rustig op je veranda. Wijze les: eenmaal betaald, kun je naar enige overige service c.q. werkzaamheden of reparaties fluiten. Letterlijk nu dus garantie tot aan de (weggenomen) deur. 

Vinden we in Nederland het vanzelfsprekend dat we in zulke gevallen naar een consumentenorganisatie kunnen stappen... in Suriname is er niet zoiets. Je kunt hooguit naar de politie, waar je dus niet heen wilt, om aangifte te doen van oplichting (of in mijn geval 'ongeoorloofd wegnemen (eigenlijk 'weghouden') van reeds betaalde goederen). 

Zo zijn er nog talloze zaken die in Nederland heel vanzelfsprekend zijn; goede gezondheidzorg bijvoorbeeld - lees voorgaande stukje over de gebroken voet van mijnheer Kibrifasi- of verkrijgbaarheid van medicijnen. Die schrikbarende berichten over de slechte gezondheidszorg zorgden er voor dat ik afgelopen maanden, naast het behoorlijk intens opfrissen van mijn reguliere EHBO kennis, ook heb leren hechten en ik heb een enorm complete EHBO set aangeschaft, inclusief tandheelkundige noodset. 

Wat dacht je van zoiets simpels als 'vers en veilig voedsel' in een willekeurige supermarkt. Twee maal pakte ik een verpakking uit de schappen dat er verre van OK uit zag en bij nadere bestudering ook al ietsjes (lees: diverse maanden) over datum waren. Het is dus oppassen geblazen met wat je koopt. Je kunt nog het beste verse producten op de markt kopen ben ik van overtuigd -naast dat je de nationale economie en lokale middenstand er mee ondersteund in plaats van 'importspul' te kopen. Maar het is niet alleen wát je koopt, maar ook áls je het koopt moet je oppassen. Je moet het geld twee keer natellen want 'vergissen met' (lees: veel te weinig) teruggeven is in Suriname 'standaard praktijk'.

Goed wegennet? Goed en gestructureerd openbaar vervoer? In Suriname is het afhankelijk van waar je bent en welk tijdstip het is. 
Ik heb begrepen dat zelfs het krijgen van je salaris - zeker als je bij de overheid werkt- niet vanzelfsprekend is. Salarissen veelal te laag om van rond te komen of worden simpelweg te laat (of zelfs niet) uitbetaald. Dat betekent dat het volk steeds armer wordt en teruggrijpt op minder ethisch gedrag zoals roof....

"Even pinnen" kunnen wij in Nederland zelfs 's avonds nog wel even doen (tenzij je de pech heb dat er net een plofkraak is gepland natuurlijk), maar in Suriname moet je zelfs overdag al op je hoede zijn om geld uit de muur te halen en in de winkels kun je niet zonder meer met 'Maestro' of creditcard betalen; daar moet je een Surinaamse rekening voor hebben. Het 'veiligste' is dus om een beperkt bedrag te pinnen - overdag-  en dan direct inkopen te doen zodat je zo min mogelijk cash bij je hebt.

Toch is het niet allemaal kommer en kwel (onthou; ik ben onderdaan van 'mopper-en-klaag-natie-numero-uno). 
De mensen in Suriname zijn - ook al kijken ze vaak boos (laten we wel wezen: zou jij ook kijken als je jouw salaris niet kreeg uitbetaald) heel hartelijk en het weer, de natuur, het eten, de sfeer.... tja... er is veel dat het land Suriname te bieden heeft. Dat spreekt dan wel weer voor zichzelf...

Onverwacht bezoek met een staartje...

Zondagochtend werken we - net zoals de afgelopen dagen- rustig aan huis- en tuin als er ineens een onverwachtte gast midden op het terrein staat. De afgelopen dagen hebben we haar vaker gezien. Eerst hield ze alles in de gaten vanaf het terrein van de overburen, liep vervolgens naar het overwoekerde perceel daarnaast en bleef dan vanuit het struikgewas naar ons kijken. De dagen er na kwam ze steeds iets dichterbij, maar ze kwam nooit op ons perceel, ze bleef op de 'bruggetjes' en liep dan weer verder. 

Tot vandaag. 

Ineens staat ze midden op het perceel en kijkt wat knarrig naar wat we aan het doen zijn. Ik wil op haar aflopen, maar daar wil ze niks van weten en keert na mij even uitvoerig te hebben bekeken weer naar de weg terug. 
Ik roep nog naar haar: "Streep, Streepie!!", maar ze loopt onververstoord verder. 

***

Vanaf het moment dat ik in februari terug vloog naar Nederland, zijn mijn gedachten bij mijn twee 'canine' beschermers geweest. Streepie (het oudje) en Herta (de naar aandacht smachtende herder) bleven achter bij het huis.

Mijnheer Kibrifasi zou een nieuw huis voor ze zoeken, maar zou ze eerst nog enkele weken rond het huis laten en voeren. Met honden op je perceel heb je een kleinere kans op inbraken c.q. roof. 

Helaas was dat in dit geval niet zo. 

Ik belde - ik was toen ruim drie weken terug - mijnheer Kibrifasi op om te vragen hoe het ging. Normaliter hebben we dan gewoon een gesprekje, maar nu zou hij later terug bellen. 

Pas veel later belde hij terug. Hij was bij het huis geweest. Er was ingebroken. De voordeur was geforceerd, slot en sponning kapot, container open. Dozen over het terrein verspreid. Televisie, dvd-speler, radio en gasbom zijn geroofd, evenals de bushcutter en nog wat ander electrisch gereedschap uit de container. De politie was ter plaatse geweest en had een rapport opgemaakt. 

Mijnheer Kibrifasi vertelt dat niemand iets heeft gezien, maar dat ik normaal in Suriname. Niemand heeft ooit iets gezien. Niemand wil iets met de politie te maken hebben of een bezoekje van dezelfde rovers krijgen. Al ben ik er nog niet helemaal over uit wat men erger vindt. 

Mijnheer Kibrifasi zegt verder dat hij bij het lopen naar de container is gestruikeld en dat hij zijn voet heeft bezeerd. Hij moest daarvoor eerst naar dokter, daarna naar het ziekenhuis voor foto's en -vier uur later (!!) - kon hij weer bij de dokter in het ziekenhuis terug voor de uitslag. Zo gaan dingen in Su; het is niet zo dat alles in één keer wordt geregeld. Je moet blijkbaar overal aparte afspraken voor maken en kunt dan de pech hebben om uren te moeten wachten op de volgende stap. Mijnheer Kibrifasi, heeft de pech dat zijn voet gebroken blijkt te zijn. Hij heeft nu gips en krukken.

Ik vraag naar de honden. Hebben die niet gewaakt?  Waren ze al weg naar een nieuw huis? 

Dat blijkt niet het geval. 

De rovers wisten blijkbaar van de honden op het perceel en ze zijn voorbereid gekomen. Ze hebben de honden geprobeerd te vergiftigen, maar beiden hebben het gelukkig overleefd. Al is Herta -blijkbaar - geslagen waardoor ze een kreupel poot heeft. Streepie heeft hij wel even gezien, maar ze blijft in het hoge gewas van het naastgelegen perceel en weigert ook maar in de buurt te komen. 

Herta is kort daarop door een man - wel bekend bij mijnheer Kibrifasi -  opgehaald en naar de dierenarts gebracht. In ruil daarvoor wilde hij haar graag houden. Wie de man is, weet ik niet. Ik hoop maar dat Herta inderdaad goed terecht is gekomen, want ik zal haar - ook later - niet meer zien.

Streepie was  - en is-  een apart geval. Het oudje laat zich niet vermurven om te verhuizen. Uiteindelijk schijnt - volgens mijnheer Kibrifasi althans- ze opgevangen te zijn door één van de buren. Al weet ik nog steeds niet welke van de buren dat is...

Hoe dan ook, ze heeft blijkbaar besloten, na wat voorverkenning, dat nu er weer reuring is bij het huis zij ook weer welkom is of misschien laat ze zich nu gewoon zien na een paar dagen observeren. Want hier en daar vind manlief plekken in de tuin die duidelijk 'dutplekjes'  of 'schuilplekjes' zijn. Streepie lijkt niet van plan te zijn geweest ooit te vertrekken.

***

Ik tuur naar het struikgewas van het perceel schuin aan de overzijde waar Streepie naar toe is gelopen en zie dat ze - net als afgelopen dagen- tussen het gras ligt. Ze houdt ons nauwlettend in de gaten. 

Streepie is terug.

Rijen, rijen, rijen in een wagentje...

Eindelijk heb ik weer internetverbinding op mijn mobiel. Het gaat hier een beetje af-en-aan, maar ik heb deze zaterdagochtend eindelijk even wat kunnen browsen naar de bedrijven die autootjes verhuren en die ik had gevonden in de Surinaamse telefoongids, welke gelijk ook een soort Gouden Gids is.

Mijnheer Kibrifasi had me zijn auto aangeboden, maar dat voelde op de één of andere manier niet helemaal goed en de afgelopen dagen leek hij die auto zelf ook behoorlijk nodig te hebben. Ik huur dus liever zelf een karretje, dan ben ik ook minder 'verschuldigd'. 

Ik vind een bedrijfje in Paramaribo dat nog tot twee uur vanmiddag open is en redelijk is geprijsd. Dus manlief en ik gaan weer met de bus naar de stad. Het is nu echter zaterdag en een stuk minder druk met mensen die met de bus reizen, we wachten ruim veertig minuten bij de buurtsuper tot er een bus komt die ons naar de stad brengt. 

Het autootje voor de komende weken
('ze' spreekt overigens Japanse aanwijzingen)

Dit keer lopen we nagenoeg direct de goede kant op en gelukkig komen we nog ruim op tijd aan bij de verhuurder. Een ruim kwartier later rijden we het parkeerplaatsje af. Het is een beetje wennen omdat je aan de 'verkeerde kant' van de auto en ook de weg zit, maar al snel gaan we "gewoon" in het verkeer mee. Tijd voor een wandelingetje.

Eerst rijden we langs 'Varrosiaux', een leverancier van verf. Daar haal ik 5 gallon primer en 5 gallon buitenlatex in een lichtblauwe kleur. Ik ben benieuwd hoe dat er straks op het huis uit gaat zien. Hoe dan ook; het is vast netter dan de betonlook die het nu heeft.

Met de emmers nog achterin gaan we vervolgens op pad. Ik besluit om richting Groningen te rijden. We zetten de airconditioning niet aan, maar wel de raampjes lekker open; dat scheelt straks ook weer wanneer je uit de auto stapt en dan is de overgang immers niet zo groot.

In Groningen zitten we even langs de Saramaccarivier te genieten van het uitzicht. Helaas is de steiger afgesloten, want die is al te ver vergaan, het is -lijkt het- lang geleden dat daar mensen op zijn geweest. We zitten dus op een betonrand naast de steiger, totdat een best grote spin en vervolgens een of ander raar insect voorbij komt en we besluiten verder te gaan.

In tegenstelling tot in Februari waar we vanaf Groningen de weg terug reden, rij ik nu verder richting de Oost-West verbinding (ook wel 5e rijweg) naar de Saramaccabrug. We rijden via de Wayamboweg, Garnizoenspad en de Kwattaweg, Paramaribo weer in. Op de Kwattaweg stoppen we, nog nèt voor sluitingstijd bij een perceel waar diverse planten worden verkocht. Met een kofferbak vol met plantjes en wat palmen rijden we door naar de Subways die we net even verderop hebben gespot om - zij het late- lunch te eten.

Yin Du market aan Highway (foto: Socrates Arrais)

Na de lunch rijden we via de prachtige Sint Petrus en Paulus basiliek - die helaas al gesloten is en we niet kunnen bezichtigen - en de Waterkant weer naar Highway (drukte bij het uitrijden van Paramaribo!) na een korte stop bij Yin Du supermarkt, komen we even later weer aan bij het huis.

Manlief duikt gelijk te tuin in om de plantjes te poten en ik trek de emmer primer open om de eerste muur van een laag te voorzien. De zon is nu - na vijven- niet zo fel meer en het is nog heerlijk een kleine twee uur klussen voor de zon ondergaat en er niet voldoende licht meer is.

Voortuintje 

Net na zevenen is de eerste muur wit(tig) en hebben de plantjes hun plekje gekregen. Met een koud drankje genieten we vanaf de veranda van de bloemetjes die nu de voortuin sieren. Het begint al wat te worden zo!

Pasensi na wan bita bon, ma en froktu switi fu nyan

De vertaling van deze 'Odo' is: 
"Geduld is een bittere boom, maar zijn vruchten zijn lekker om van te eten." en het betekent zoiets als "Er zijn zaken die ogenschijnlijk veel tijd in beslag nemen, als uiteindelijk de tijd rijp is, plukt men de mooiste, lekkerste vruchten hiervan" en wij kennen het in Nederland als "Geduld is een schone zaak"....

Tja, welke kant was 't ook al weer op? Manlief en ik kijken om ons heen om ons te oriënteren waar we precies zijn en waar we naar toe moeten. We zitten nu op de dr. Sophie Redmondstraat en moeten richting Waterkant. We kiezen - blijkt achteraf- niet de kortste weg, maar zien daardoor wel een stukje Paramaribo. 

Via de Zwartenhovenbrugstraat komen we op de Wagenweg Straat, waar we bij een toeristenbureau toch maar even de weg vragen en vervolgens via een stukje terug over de Zwartenhovenbrugstraat en de Steenbakkerijstraat bij de VolkskredietBank Suriname, Waterkant terecht komen. Jawel, aan het einde van de dr. Sophie Redmondstraat, een paar honderd meter verder doorlopen als waar wij afgeslagen zijn. 

Op het hoekje van de SVB staan - helaas- meerdere 'shady' figuren. Ik vond dat in februari al niks en ik vind het nu nog steeds creepy. Sommigen schijnen goud of zilver te willen verkopen heb ik begrepen. Er lopen ook behoorlijk wat bedelaars in de buurt van de bank, alsof als je net geld hebt gehaald je gelijk dat geld aan hen zal gaan geven. We lopen snel de bank in en wachten bij de balie tot we aan de beurt zijn. 

Ik overhandig de verklaring van erfrecht - met apostille- en de andere benodigde papieren. Zoals ik ook heb besproken met mijn contactpersoon bij de SVB en zoals de voorwaarden van de kluis vereisen. De dame neemt de papieren aan en maakt de benodigde kopieën en vraagt me even te wachten. De spanning loopt nu toch wel op. Ik ben ZO nieuwsgierig wat ik straks ga aantreffen! 

De dame komt, het heeft even geduurd, weer aanlopen en overhandigd mij de originelen. Maar... vervolgens zegt deze "U wordt gebeld wanneer u kunt langskomen".  Euh.. wat? Ik had toch al afgestemd en dingen doorgenomen? Wat is dit nu weer voor onzin? Krijg je eerst te horen dat je met die papieren moet terugkomen om toegang te krijgen, kom je terug met die papieren en dan is het nog niet goed blijkbaar... 

Het lijkt er echter op dat er geen andere mogelijkheid is om te wachten op het telefoontje. Ik wil ook geen stennis schoppen met het risico dat ik er straks helemaal niet meer welkom ben. Frustrerend is het wel. Nog langer wachten... nog langer in spanning zitten en nog langer onzekerheden... maar, zoals ik deze blog begon "geduld is een schone zaak".

Zwartenhovenbrugstraat (foto: De digitale winkelstraat)

Manlief en ik verlaten teleurgesteld de bank. De meegenomen bescheiden klem ik nog wat steviger onder mijn arm als we de bank weer verlaten, die vreemde figuren hangen er nog steeds en er is een woordenwisseling tussen de bewaking en een - blijkbaar boze- dame. Het geeft echt een super onveilig gevoel. Jammer voor zo'n centraal punt in Paramaribo.

Via de Jodenbree Straat en Domineestraat komen we bij een mall waar ook een aantal eet tentjes in zitten en we eten daar als (late) lunch een rotirol (sondro pepre ;-)).  Daarna lopen we de Domineestraat uit totdat we weer bij de bushalte zijn. 

Dan is het even zoeken welke bus we moeten hebben, maar de chauffeurs zijn erg behulpzaam en al snel vinden we de bus naar 'onze stek'.  Zoals gezegd, vertrekt een bus als hij vol zit. En vol is ook echt vol. In de kleine busjes, zitten aan de ene kant twee-zits bankjes en aan de andere kant enkele stoelen, naast de chauffeur zitten ook nog twee plekken EN - daar komt t- je kunt nog stoeltjes naar beneden klappen zodat het gangpad ook geheel gevuld is. Manlief en ik zijn de laatsten die de bus in kunnen. Ik zit op het één na laatste klapstoeltje en manlief op - dus- de laatste. Dat betekent ook, gezien de deur gewoon tijdens de rit open blijft- dat hij naast de open deur zit. En zonder enige gordel of andere beveiliging, levert dat een spannend ritje op. 

Hij is dan ook blij dat er op een gegeven moment voldoende mensen uit zijn gestapt zodat we op een gewone bank kunnen zitten. Na een ruim half uur komen we aan bij de 'wijk' waar wij moeten zijn, alleen neemt de bus nu een heel andere route dan op de heenweg. Omdat op de weg voor ons huis de bussen wel  heen-en-weer rijden en dus dezelfde route heen-en-terug nemen, baart dit wat zorgen. Komen we wel terecht waar we verwachten terecht te komen? Ik hoop toch echt dat deze bus ook weer bij de buurtsuper terecht komt. 

Een vrouw schuin naast ons, ziet de vertwijfeling en zegt dat de bussen eigenlijk altijd wel wat varierende routes rijden. Dat ligt aan het tijdstip, aan de mensen die er in zitten, of de chauffeur nog ergens wat moet afleveren of ophalen en wat nog niet meer. Er zijn echter altijd plekken waar ze altijd langs komen; zoals de buurtsuper en daar stappen we dan ook uiteindelijk uit.

Biotex en Bussen

Om even voor half zeven in de ochtend, geniet ik van de koele ochtend. Terwijl ik op mijn schommelstoel een flinke mok koffie opdrink, denk ik aan de afgelopen dagen en hoe snel ze zijn omgevlogen. De tuin is nu al voor een flink stuk ontdaan van de dorre struikjes, de muren zijn voor een groot deel al schoon. Ik ben blij met de indeling zoals die nu is; met de eettafel in de keuken en de zithoek aan de voorzijde van het huis. Ziet er gewoon logischer uit...

EHBO pakketje van Omega Supplies

- met dank aan Michel Meijer

In één van mijn eerdere blogposts schreef ik over mijn schoonmaak-perikelen in februari en de moeite die het me kostte de opgedroogde lichaamsresten van mijn wijlen oom te verwijderen. Door die blog kreeg ik van Omega Supplies een 'EHBO' pakketje toegestuurd; een 'Eerste Hulp bij Overlijden' pakketje zoals Michel Meijer het noemde. Ook kreeg ik meerdere waardevolle tips hoe je 'die dingen' goed kunt schoonmaken. Dat doe je dus niet met 'Fabuloso', maar met vloeibare Biotex Groen. Het nadeel van Biotex groen is echter dat het, en zeker niet in geconcentreerde vorm, goed is voor je huid en zelfs gewone latex/nitril handschoenen wegvreet. Het pakketje bevat speciale, extra dikke handschoenen om met die Biotex schoon te kunnen maken. Verder zitten er geurpennen in (en die roken zelfs al in het pakketje citroenfris!), handreinigingsmiddel (een soort spraypennen) EN een busje met "deb instant foam" (sterker dan meerdere flesjes sterilon)...

Ook heel bijzonder is een soort vaseline-achtig spul dat je onder je neus kunt smeren; wat je ook voor smerigs aan geur tegenkomt... het ruikt naar vanille! Het werkt ongeveer drie uur en het houd je hersens dus flink voor de gek en één persoon moet het in ieder geval niet gebruikt hebben, want je ruikt dus ook gaslekken, bedorven voedsel, etc. als vanille...

Gisteren heb ik de voegen op de vloer, waar mijn oom ooit lag, helemaal verzadigd met Biotex. Daarna heb ik de hele boel weer goed geschrobd. En wel-heb-je-ooit; de laatste restjes zijn nu weg EN ook het (zij het minimale) vreemde geur-residu is nu weg. De muren in dezelfde omgeving heb ik eerst met Biotex afgenomen en daarna heb ik ze in gesprayd met een citroenpen. Het is allemaal nu écht schoon en dat geeft een fijn gevoel. Ik vraag me af waarom de 'gespecialiseerde schoonmaker' hier in Su dat soort dingen niet weet en gewoon met een simpel koud/ lauwig sopje even zwabbert. Niet echt kundig EN niet respectvol naar de nabestaanden die met zoiets te maken hebben en dat terwijl het zo'n simpele oplossing is.

Manlief heeft zich inmiddels bij mij op de veranda gevoegd en smeert zich weer in met Krappa-olie; er zijn toch weer wat muskietjes geweest die hem te pakken hebben gehad. Hij besluit nu het nog koel is, gelijk in de tuin nog wat werk te doen. Ik doe nog een stuk muur en zet een aantal keukenkastjes in de bleek.

Om een uurtje of elf hebben we allebei weer gedouched en hebben we ontbeten. Klaar om naar de stad te gaan.

Een typisch Surinaamse bus

foto: http://www.pietbuitendijk.nl

We lopen naar de 'buurtsuper' een paar honderd meter verderop en wachten op de bus. Het is wel even spannend, want er is niet zoiets als een bushalte en ook op de bussen staat niet echt waar ze heen gaan. Voor zover ik heb begrepen rijden alle bussen naar Paramaribo centrum. Als je dus van dorp A naar dorp B wilt en de bus van dorp A gaat niet via dorp B onderweg naar Paramaribo, dan moet je dus helemaal naar Paramaribo om daar de bus naar dorp B te nemen. Er is ook geen vast schema. In Paramaribo vertrekken de bussen gewoon als ze vol zitten. Op drukke tijdstippen zijn er dus veel bussen achter elkaar, op rustige tijdstippen kun je gerust tot een uur zitten wachten tot de bus vertrekt. Vandaag hebben we geluk. Binnen tien minuten komt er een bus aan die ons naar Paramaribo brengt en dat kost wel 2,50 SRD per persoon; oftewel (met een koerst van 8 SRD per euro);  31 Eurocent.

We krijgen als 'bakra's'  (Sranang voor 'kaaskop' of 'Hollander') wel wat blikken toegeworpen dat we in de bus reizen. De meesten reizen nagenoeg altijd met een auto of een taxi. Ik vind het echter een heel eerlijke manier van reizen; hij gaat gewoon naar een vast eindpunt, de prijs is vooraf bekend... en niet zoals met een taxi dat je achteraf behoorlijk gen***d kunt worden. En waarom zou het niet goed genoeg voor ons zijn? Het is een prima ritje en je komt waar je wilt zijn en als je ergens onderweg wilt uitstappen druk je gewoon op de knop en stopt de bus op het eerstvolgende erf of kruispunt. Als je weer mee wilt, steek je gewoon je hand op als de bus er aan komt (bushalte of niet); als er plek is, stopt hij en kun je mee.

Een goed half uur later stappen we uit bij het 'busstation' in het midden van Paramaribo en we gaan op zoek naar de bank. Op weg naar de kluis. Ik verheug me er op dat ik straks eindelijk zal weten wat er in zit...